How can you say that your truth is better than ours?*

Mumford & Sons - I gave you all

Επιστρέφω, δίχως να το επιτρέπω, σ' όσες αλήθειες χτίσαμε μαζί.

Και κοίτα να δεις, καταλήγω σ' όσες λεπτομέρειες θυμάμαι ακόμα μιας ανάμνησης, την οποία εσύ προκάλεσες και την φυλώ σαν φυλαχτό. Δεν θέλω να ξεχνώ, μήτε να μετρώ τι λείπει απ' την αλήθεια μας...

Και κοίτα να δεις ένα μυστήριο, τώρα τελευταία έκπληκτα με συντροφεύουν οι γλυκιές μουσικές του Χατζή...

- Στα χείλη σου να συλλαβίζω...*
                                                                                                  

Χάρις Αλεξίου & Κώστας Χατζής - Ανεμοστρόβιλος η αγάπη

Κάποιοι άνθρωποι είναι πράγματι ξεχωριστοί επιλεκτικά.

Δεν είναι συγγενείς αλλά τους θεωρείς δικούς σου ανθρώπους.
Δεν είναι απλά φίλοι, είναι κάτι ανώτερο κι από κολλητό φίλο.
Δεν είναι μια σχέση απλή, εξελισσεται σε μια φιλία πολύ προσωπική γιατί νιώθετε απόλυτα ελεύθεροι. Γιατί ξέρουν ο ένας τον άλλον ολοκληρωμένα.
Είναι οι άνθρωποι που ξεχωρίζεις ανάμεσα σε όλους όσους θεωρείς κοντά σου. Κι αυτοί συνήθως είναι λίγοι, πολύ λίγοι.
Κι αν απομακρυνθούν, κι αν απογοητευτούν, κι αν χαθούν, κι αν νευριάσουν, δεν ξεχνιούνται.
Γιατί πάντα γνωρίζει ο ένας τον άλλον.
Γιατί πάντα καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον.
Έχω μια παράξενη δάθεση τελευταία, χωρίς να είναι απαραίτητα ταλαίπωρη ή κακή. Απλά παράξενη. Κι ενώ διερωτόμουν γιατί, σ' ένα λεπτό το είδα μπροστά μου. Και μετά πέρασαν όλα κατάματα εμπρός μου.
Είμαι θυμωμένη μαζί σου αλλά μου λείπεις...
Θέλω πάλι να ξενυχτήσουμε μιλώντας, συζητώντας όπως τότε...
Μόνο οι δυο μας κι η ελευθερία στις πραγματικές μας αλήθειες τις νυχτερινές ώρες...

Η τρυφερότητα της νύχτας, η απόλαυση της βεραντάδας, η αίσθηση του ξυπόλητου, η μυρωδιά του αγιοκλήματος και του γιασεμιού μαζί, ο αχός των φωνών και του αέρα, η ανεμελιά της παρέας, η ελευθερία των γέλιων, η νοστιμιά των summery cocktails και του πεπονιού, η ξάγρυπνη κουβέντα της ανατολής, το γραφικό θερινό σινεμά, οι υπαίθριες συναυλίες, η δροσιά της αμμουδιάς και του νερού, η περιπλάνηση σ' άγνωστα σοκάκια, η γεύση ενός φιλιού, η ομορφιά του έρωτα, η νύχτα του καλοκαιριού...
Σα σουρουπώνει αλλάζει η όψη της όλη, σα σουρουπώνει η καλοκαιριά ομορφαίνει.

Μιλάς για μια ανάμνηση...

Ακούς ένα τραγούδι που στιγμάτισε μια ανάμνηση...
Και μιλάς για μια ανάμνηση κι ακούς το τραγούδι που την στιγμάτισε. Ταυτόχρονα και τυχαία.
Ανάθεμα τις συμπτώσεις που σηκώνουν (όχι ένα) ποτηράκια μνημών!
Και δεν τολμώ να πάω ξανά σε συναυλία του...
Εις υγείαν, λοιπόν!

- Τώρα που γρήγορα βραδιάζει, σαν τραγουδάκι θα στο πω*

Μίλτος Πασχαλίδης - Ακόμα σ' αγαπώ

Δεν ψάχνω τα λόγια πίσω απ' τα λόγια

Δεν ψάχνω τα λόγια πίσω απ' τα λόγια.
Δεν ψάχνω κρυμμένες υπόνοιες.
Δεν ψάχνω αυτό που θα 'θελα ν' ακούσω.
Δεν ψάχνω τ' άλλο που ήθελες και δεν είπες.
Ακούω τι μου λες κι ως εκεί.
Πορεύομαι μ' αυτό που μου δίνεις.
Άλλο σε διαβάζω. Άλλο σε ξέρω. Άλλο σε συμπληρώνω.
Κι άλλο να σ' ερμηνεύω.
Μη μου το ζητάς λοιπόν!
Τέλος.-

Simple little things?

- Little things I should have said and done, I just never took the time*

Willie Nelson - Always on my mind

Did you ever want to say something to someone, but you didn't?

How many times do we have whispered those specific words?

We have these little moments but, after all, we say nothing and we regret it.

What are you looking for?

Do you know what are you looking for?

Will you go for whatever you're looking for?

Do you know who makes you really happy? Have you ever told him/her that?

Somehow these steps seem to be a way to move on.

Yeah... Don't let anyone or anything to stop you. Don't let luck or chances to blow away. Don't let time to be your excuse. Don't let shame, doubt or fear to block you.

It sounds general. It sounds natural. It sounds simple. Is it?

I don't know... I know that it's getting often complicated, difficult, painful, lonely, angry or hard. But somehow simplicity makes them look easier, as love makes all look prettier.

Simple words. Simple lyrics. Simple but meaningful feelings. Do it! It may worths trying.

Songs and your thought

Now I'm watching you just thinking...

I only wanted you to know...

Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που υπάρχεις εδώ.

Απόψε ακούω ντουέτα, μόνο. Και η σκέψη μου είσαι 'συ, μόνο.

Για σένα ήταν πάντα απλό να ψάξεις να με βρεις...

Τι καθαρός στίχος!

Αυτό με γοητεύει τόσο σε σένα. Αυτό!

Ξέρεις και με ψάχνεις και με βρίσκεις κάθε φορά.

Σαν τις μυστικές μας στιγμές που τραγουδάμε μαζί κι ας φαλτσάρουμε αδιάφορα. Γελάμε μαζί...

Αχ, στιγμές μου! Στιγμές μου εσείς...

Εσείς που αισθάνεστε μόνες. Φυσικά μόνες. Σπαραχτικά, μόνες.

Εσείς που χέρια ζυγώνετε ενός εκατομμυρίου χρυσή στοργή, κουβαλάτε τώρα σωρό σακιών από ανώνυμους κόμπους, να ξεπηδούν λες και κάτι σώζουν και σας κοπιάζουν.

Εσείς που όσους χωρώ μέσα σας, στον καπνό ενός τσιγάρου τους τυλίγετε να εξανεμίζονται λίγο - λίγο, σαν αφύλαχτες στάχτες αφημένες στο φύσημα του νοτιά.

Τώρα τι θέλετε και με μπλέκετε;

Γλύκες μου, δεν είστε οι εισβολείς της νύχτας που λαχταρώ. Φύγετε!

Την άλλη τη μοιραία αποζητώ που μ' εγκλώβισε στην φάκα που μου 'στησε ψάχνοντας. Μη με ρωτήσετε τι...

Με κάνετε παράξενη να νιώθω. Ανήξερη του αναγνωρίσιμου εαυτού.

Μη μου φέρνετε το μπαγάσα χρόνο εδώ μπροστά μου! Όλα τα παγιώνει στα λεπτά του.

Άσε, χρόνε, σφραγισμένο το μικρό πορτάκι, τούτο που κρατά κοιμισμένο και τον πιο σκληρό νου!

Καλά τα έχω. Ξένα μη με μεθάς.

Δεν αδειάζω το πιοτό μου σ' ανθρώπους κι αγάπες.

Δεν θέλω να μετρήσω, μήτε ν' ανασκοπήσω, μήτε να θυμηθώ...

Άσε με να μυρίσω στον νυχτερινό αέρα τι με περιμένει και φύγε...

Στιγμές μου εσείς, πονηρές αλήτισσες της μεγαλύτερης γερόντισσας της μοναξιάς, φύγετε!

Κι εσύ μην τρέπεσαι σε φευγιό, σ' εκλιπαρώ! Σχεδόν ουρλιάζω.

Δεν θυμάμαι να σ' ευχήθηκα μ' όση πίστη ξέμεινε.

Δεν θυμάμαι να σ' ευχήθηκα με τόση ηχηρή φωνή που γδαρμένα μάχεται με τα πνευμόνια κι απέλπιδα βραχνιάζει, ανάσα την ανάσα, λέξη τη λέξη.

Άντε έλα! Έλα πάλι και πάρε με απ' το χέρι!

Συγνώμη Ελλαδίτσα αλλά μπούχτισα!

Έχεις παρατηρήσει ότι η πρώτη ερώτηση που σου κάνουν, μετά το τυπικό χαιρετισμό, είναι αν έχεις δουλειά;

Σήμερα ρώτησα αν έγιναν επεισόδια στην 25η Μαρτίου, γνωρίζοντας ήδη τα μέτρα που πήραν και σχολιάζοντας τα αρνητικά και στο όχι απάντησα ″Καλύτερα. Πάλι να' χαμε ζωντανές συνδέσεις, πόσα ν' αντέξει κι η Αθήνα;″.

Βαρέθηκα τα σχόλια, ότι έχουμε, λέει, χούντα και πόλεμο. Αμ δεν είναι έτσι ο πόλεμος αγάπη μου! Άμα όμως διαφωνήσεις με τον άλλον που κυκλοφορεί ελεύθερα, διαβάζει ελεύθερα, μιλά ελεύθερα, γράφει ελεύθερα, τότε θα σε βρίσει.

Βαρέθηκα και τους μεγάλους να μου λεν ″εμείς τα φάγαμε τα ψωμιά μας, εσείς τι θα κάνετε έτσι όπως τα κάναμε″.

Φέτος κλείνω τα 29 και το αίμα μου ακόμα βράζει για τα καλά. Εντάξει, ίσως να μην έχω τις ίδιες αντοχές στα απανωτά ξενύχτια, αλλά μόλις ο πρώτος ρίξει τα βέλη της κρίσης, θ' ακούσεις την φωνή μου μαραμένη ν' αλλάζει τόνο.

Πάντοτε πίστευα ότι η παιδεία αποτελεί την βάση και θέτει τα θεμέλια για ένα καλύτερο, ένα σωστότερο κράτος και μετά τα όλα υπόλοιπα.

Όμως…

Όταν πας στο ΤΣΑΥ για τα χαρτιά σύνταξης του αποθανόντος πατέρα σου και σου ζητούν επανειλημμένα δήλωση του αποθανόντος, δηλαδή του πεθαμένου για να τα λέμε λαϊκά! (Ένα λεπτό να πάρω τον Άγιο Πέτρο!)

Όταν πας στην εφορία και δεν τελειώνεις την δουλειά σου όταν σε στέλνουν σε άλλο γκισέ για σφραγίδα, καθώς ο υπάλληλος απουσιάζει και το κενό του σφραγιδά βλέπεις είναι δυσαναπλήρωτο για να στην βάλει συνάδελφος!

Όταν διευθυντικός υπάλληλος κρατά τα χαρτιά σου για μήνες στο γραφείο του επειδή μπορεί και το γουστάρει.

Όταν η άλλη κλέβει 7.000.000 € και μιας και θυμήθηκαν τώρα τον έλεγχο, αυτή ευθαρσώς δίνει πίσω 1.100.000 € (ή κάπου τόσα) σε μετρητά που έκρυβε, λέει, στο σπίτι της για ώρα ανάγκης παρακαλώ…! Τα άλλα καπούτ!

Τα παραδείγματα είναι πολλά κι όλοι έχουμε ν' αφηγηθούμε δικά μας και γνωστών μας.

Να τα πω πιο γενικευμένα τα χάλια;

Πως διάολο έγινε το δημοσιοϋπαλληλίκι επάγγελμα προνομιούχο και κερδοφόρο και καταντά κοτζάμ ακαδημαϊκός καθηγητής ξεπεσμένος;

Όταν η γραφειοκρατία σου δίνει πεντακόσια δικαιολογητικά για ότι και μόλις τα συγκεντρώνεις, σου δίνουν σαδιστικά άλλα τόσα.

Όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι δουλεύουν όσο γουστάρουν.

Όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν τουπέ ως το ταβάνι και φέρονται εξουσιαστικά ανώτερα με την ευγένεια ξεχασμένη απ' το λεξικό εξυπηρέτησης.

Όταν οι αστυνομικοί γίνονται μάγκες όποτε θέλουν.

Όταν οι κουκουλοφόροι τα κάνουν λαμπόγυαλο και οι ματατζήδες τους αφήνουν - άσε στην άκρη την αιτία.

Όταν λαδώνεις για μια άδεια, ένα χαρτί, ένα δίπλωμα, μια θέση και δεν ξέρω 'γώ τι!

Όταν χτίζονται αυθαίρετες επαύλεις και γκρεμίζεις τα μικρά σπίτια.

Όταν δίνονται επιχορηγήσεις και δεν ξέρουν που πάνε τα λεφτά.

Όταν οι αγρότες δουλεύουν τρεις μήνες το χρόνο και γκρινιάζουν κι απαιτούν αλλά μυαλό δεν βάζουν.

Όταν οι τυφλοί διπλασιάζονται μέσα σε λίγα χρόνια και δίνονται τα επιδόματα λες και μοιράζουν τσίχλες.

Όταν το δημόσιο σχολείο γίνεται γραφικό χάσιμο χρόνου και τα παιδιά λιώνουν στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα.

Όταν το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι κλειστόμυαλο.

Ο χουλιγκανισμός στα γήπεδα. Μην θίξω τα λεφτά του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού...

Όταν οι μετανάστες ζουν άθλια.

Όταν οι παραλίες ιδιωτικοποιούνται.

Όταν καίγονται τα δάση κάθε καλοκαίρι με συνέπεια.

Όταν φροντίζουν ν' αφανίζουν κάθε πράσινο στις πόλεις.

Όταν δεν δίνονται τα λεφτά - βοήθεια στους όποιους πληγέντες.

Όταν οι φοροφυγάδες την γλυτώνουν.

Όταν τα δημόσια πρόσωπα την γλυτώνουν επειδή είναι διάσημα.

Όταν η εκκλησία παραμένει στο αφορολόγητο.

Όταν υπήρχαν εορτοδάνεια, διακοποδάνεια κλπ, αν είναι δυνατόν!

Όταν η διασκέδαση μένει ακριβή χωρίς να πέσει ευρώ κάτω.

Όταν η αγορά δεν ρίχνει τις τιμές.

Όταν η οικονομική ιεραρχία είναι ένα μπουρδέλο κι ας συμβαίνει παντού.

Όταν έχεις να πάρεις 20 φάρμακα και σου πετσοκόβουν την ασφάλιση.

Όταν ο βασικός μισθός κατεβαίνει στα 500 € με μηνιαίο κόστος ζωής ακριβότερο.

Όταν μειώνονται οι συντάξεις κάτω των (ας πούμε) 700 €.

Όταν αυξάνονται τα εισιτήρια των μέσων μεταφορών.

Όταν οι μισθοί, οι συντάξεις, τα προνόμια των βουλευτών δεν αγγίζονται.

Όταν ο τουρισμός συνεχίζει ανεξήγητα ακριβός ενώ τα παράλια της Τουρκιάς πληθαίνουν (με εξήγηση αξιοποίησης κι όχι ρατσισμού).

Όταν ανοίγονται δύο και περισσότερα νοσοκομεία στην επαρχία χωρίς πλήρες προσωπικό κι εξοπλισμό.

Όταν λαδώνεις γιατρό - δημοσίου ή ιδιωτικού - νοσοκομείου για να κάνει το αυτονόητο. Έτσι γιατί είθισται.

Όταν η επίσκεψη ξεφεύγει απ' το νόμιμο κόστος. Για έλα στην επαρχία να δεις...!

Όταν πάει ο πλούσιος κι ο διάσημος και δεν πληρώνουν που τα 'χουν αλλά πληρώνει ο κοινός θνητός που δεν τα 'χει χωρίς εκπτώσεις.

Ας σταματήσω τα γιατρικά γιατί παιδί γιατρών είμαι και πολλά μπορώ να πω ακόμα.

Όταν η Αθήνα παραλύει στις απεργίες κι όταν η Αθήνα βιάζεται στις διαδηλώσεις.

Όταν η Ελλάδα κατεβάζει ρολά όλο τον Αύγουστο με μια ταμπέλα ″κλειστόν το κατάστημα″.

Όταν νέα κατηγορία αστέγων δημιουργείται - οι νεοάστεγοι.

Όταν η παιδεία κι η υγεία πηγαίνουν απ' το κακό στο χειρότερο.

Όταν το κοινωνικό κράτος διαλύεται.

Όταν μίζα, μέσο, εκμετάλλευση γίνονται ″θεσμός″.

Όταν η αξιοκρατία υποβιβάζεται όσο δεν πάει.

Είναι κι άλλα...

Ναι, δεν είναι υπεύθυνοι μόνο οι από πάνω. Δε μπορούν να τα κάνουν μόνοι τους. Είναι κι από κάτω συνυπεύθυνοι. Ένα γεμάτο πάρε - δώσε.

Αυτό είναι το σύστημα μας.

Αυτή είναι η νοοτροπία μας. Να πηγαίνεις στην παραλία για ν' απολαύσεις την θάλασσα και να φεύγεις, αφήνοντας σκουπίδια να κείτονται στην άμμο! Κι εγώ καπνίζω, ρε άνθρωπε, αλλά φροντίζω να παίρνω μαζί μου φορητό τασάκι!

Τα κάναμε ρόιδο. Τα κάνουμε ρόιδο!

Δεν βάζω όλους κι όλα στο ίδιο καζάνι, το κοινότυπο βάζω!

… Όμως (συνεχίζοντας) η παιδεία είναι ραγισμένη και στον πάτο βυθισμένη!

Θυμάμαι την ομιλία της Άννας Βαγενά, ανεπιτήδευτη στο βήμα της βουλής. Απλή εμφάνιση, καθημερινός λόγος. http://www.youtube.com/watch?v=BDQomVhyvB0 *(κλικ!)

Για τα απλά οικονομικά. Για την δυσφορία του λαού και την έκρηξη του. Για το ρημαγμένο περισσότερο κέντρο της Αθήνας. ″Που πήγαν τα εκατομμύρια, που″ είπε. ″Για περπατήστε, σας παρακαλώ, μια φορά στο κέντρο της πόλης μόνοι σας, για περπατήστε″ είπε.

Ναι, πολύ θα ήθελα να δω τους βουλευτές να περνούν ένα μήνα, ένα μήνα μόνο, με τον βασικό μισθό και δίχως τις βουλευτικές πολυτέλειες!

Σήμερα υπάρχει: ένα ΠΑΣΟΚ που τρώγεται με τα ρούχα του, να λοξοδρομεί απ' την σοσιαλιστική του ταυτότητα και με αρχηγό πλέον τον υπουργό οικονομικών, μια ΝΔ που θέλει απλά να λέγεται κυβέρνηση, με αρχηγό απ' τον άφαντο πλην ″θωρακισμένης οικονομίας″ Κωστάκη στον κάποτε προδότη της φιλόδοξο Αντωνάκο που αλλού πατά κι αλλού βρίσκεται, ένα ΚΚΕ που έχει μείνει κολλημένο στην δεκαετία του 70 και την Αλέκα αμανάτι, έναν ΣΥΡΙΖΑ με αρχηγό έναν είρωνα που υπερβολλολογεί και λερώνει την αριστερά, ένα ΛΑΟΣ που τα 'χει χαμένα, μια ΔΗΜΑΡ που ακόμα παραπατά, τους Πράσινους Οικολόγους που τους είδαμε μια και μοναδική φορά στην προεκλογική τηλεοπτική συνέντευξη των έξι και μια Ντόρα με το αποτυχημένο πείραμα της αφού το παρελθόν της ΝΔ έχει αποδείξει ότι όποιος φεύγει καίγεται κι ας ξαναγυρνά.

Μιλούν, φωνάζουν, κατηγορούν το ένα το άλλο, αλλά μια ευθύνη αρνούνται ν' αναλάβουν. Τουλάχιστον δημόσια.
Ναι, λαχταριστές ακούγονται οι εκλογές! Ναι, οι επιλογές ψήφου είναι μία και μία ορθές! Ουουουου…!

Γιατί άντε και θες να δώσεις ένα μάθημα απ' τις κάλπες. Γιατί άντε και θες ρίξεις λευκό ή άκυρο, αυτό (άλλο πάλι και τούτο) πηγαίνει υπέρ του πρώτου κόμματος. Γιατί οι επιλογές είναι πιάσ' τ' αβγό και κούρευτο!

Παρόλα αυτά, πάλι στατιστικά, γίνεται στροφή στην δεξιά. Πανευρωπαϊκά. Γιατί η δεξιά είναι πιο συσπειρωμένη και βγαίνει κερδισμένη, πάλι.

Τι σκατά δεν καταλαβαίνουν οι σοσιαλιστές και οι αριστεροί και σπάνε σε κομμάτια;

Δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι, αν φύγουν όλοι οι βουλευτές κι έρθουν νέοι και φρέσκοι, θ' αλλάξει κάτι.

Ούτε είμαι τόσο σίγουρη ότι όλοι πια οι πολιτικοί μας είναι ανίκανοι ή χωμένοι μες την διαφθορά. Πέρα απ' όλα τα σκατά, προτάσεις έξυπνες κι αξιόλογες έχουν ακουστεί κι ας πηγαίνουν άπατες. Αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα.

Τείνω να πιστέψω ότι οι πολιτικοί και κυρίως οι πρωθυπουργοί μας, τουλάχιστον στη νεώτερη ιστορία μας, τα θαλασσώνουν με τους χειρισμούς. Εκεί μάλλον χρειάζονται μαθήματα.

Δεν ξέρω τι φταίει... Μη μου πεις αμέσως η εξουσία! Δεν ξέρω, για την ακρίβεια δεν έχω ιδέα τι γίνεται μέσα σ' αυτά τα γραφεία.

Ξέρω ότι σήμερα δεν θα 'θελα να 'μαι πολιτικός στο χάος!

Θα 'θελα να υπάρχουν συνέπειες και τιμωρίες αλλά ουσιαστικές τιμωρίες δεν δίδονται για να τρίζουν λίγο τα δόντια όλων.

Άλλο χάος κι η δικαιοσύνη!

Δεν δικαιούσαι να είσαι επαναστάτης όταν υπογράφεις τις συμβάσεις που σου σερβίρουν και καταπατούν τα εργασιακά σου δικαιώματα.

Επαναστάτης δεν είσαι όταν πετάς πέτρες και σπας τα μάρμαρα.

Επαναστάτης δεν είσαι όταν καις την Αθήνα.

Επαναστάτης δεν είσαι όταν καις καταστήματα με πιθανή ζημία την απόλυση εργαζομένων.

Επαναστάτης δεν είσαι όταν βρίζεις αυτόν που τιμά την 28η Οκτωβρίου γιατί πολέμησε τότε. Κάν' το σε μια καθαρή πολιτική του εμφάνιση!

Επαναστάτης δεν είσαι για να πας να ρίξεις καρέκλες, γιαούρτια και βριξίδια στον Νταλάρα και δεν σέβεσαι κυρίως τον κόσμο που πήγε να ξεσκάσει. Μην πας! Απλό.

Επαναστάτης δεν είσαι όταν αμαυρώνεις το Πολυτεχνείο στην επέτειο του.

Επαναστάτης δεν λέγεσαι για να το διαφημίσεις.

Δεν δικαιούσαι να λέγεσαι επαναστάτης εάν δεν ξέρεις να σέβεσαι!

Δε μπορείς να λες ότι δε μπορείς το άδικο εσύ όταν το ανακάλυψες τώρα με την κρίση και μόνο στην Αθήνα.

Το δήθεν ξέρει να βγαίνει στην επιφάνεια με τον τρόπο του και σε μαρτυρά.

Δεν ξέρω τι επανάσταση μπορούμε να κάνουμε τώρα μα η επανάσταση χρειάζεται συλλογικότητα.

Κι οι Έλληνες μπορούν να δείξουν συλλογικότητα αν θέλουν, παρόλο που έχουν την τάση να φαγώνονται μεταξύ τους.

Να το πω πιο απλά; Σκέψου τι θα γινόταν αν κανένας Έλληνας δεν υπέγραφε τις νέες συμβάσεις που καταπατούν εργασιακά δικαιώματα. Να το πάω παραπέρα; Αν κανένας Ευρωπαίος δεν υπέγραφε τις συμβάσεις και απαιτούσε τα δικαιώματα του. Τι θα έκανε τότε η ευρωπαϊκή ένωση; Σου μοιάζει σενάριο; Κι εμένα! Αυτή όμως είναι η δύναμη μας και την αφήνουμε να κοιμάται. Και κάπως έτσι φτάσαμε ως εδώ.

Θυμάμαι εδώ το περσινό, ευγενικό άρθρο "Η επανάσταση των σιωπηλών" του Γιώργου Γραμματικάκη και το χειροκροτώ.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=5339 *(κλικ!).

″Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της. Θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματα της.

Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται ευημερία και δικαιώματα. Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία, αφού όπως απέδειξε η Ιστορία, αυτό οδηγεί στην βία και τον εκφυλισμό. Επιδιώκει, όμως, να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του, να απαντήσει στην βουβή απόγνωση της σιωπής του. ″Η επανάσταση″ σχολιάζει ένας θεωρητικός της, ″συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξη της."″

Αχ, μου λείπει η φωνή των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών!

Θες, άνθρωπε, να κάνεις θόρυβο;

Πήγαινε έξω απ' τα σπίτια των πολιτικών και μην τους αφήνεις να βγουν!

Μην τους αφήσεις να βγουν απ' τα αυτοκίνητα τους!

Κλείσ' τους μέσα στην βουλή και μην τους αφήσεις να βγουν!

Όσο και να ταλαιπωρήσεις τον κόσμο, το αφτί του πολιτικού δεν ιδρώνει! Πώς να το κάνουμε!

Εντάξει ″Ελλαδάρα, φίλε μου, Ελλαδάρα″. Εντάξει ″Σαν την Ελλάδα καμιά″. Αλλά εντάξει και στο ″Ελλάς το μεγαλείο σου″.

Όπου κοιτάξεις κάτι μπάζει στην Ελλάδα. Ξέρω, ξέρω, γίνεται κι αλλού, αλλά τούτη τη στιγμή δε με νοιάζει γιατί δεν ζω στο αλλού, ζω εδώ! Μη μου πεις μόνο τα στραβά της κοιτώ. Είναι όμως πολλά. Αλλά μην περηφανευόμαστε και γι' αυτά κιόλας! Δεν σηκώνουν καλή μοναδικότητα ή φήμη παρά μόνο ντροπιαστική παραδοχή. Ας έχουμε καμάρι τις ομορφιές της! Όλοι τις γνωρίζουμε.

Μαζί με τις ομορφιές πάνε κι οι ασχήμιες, συμφωνώ.

Χαζή δεν είμαι και ούτε υπνοβατώ. Κανένας τόπος δεν είναι ουτοπικός.

Νιώθω περήφανη και νιώθω ντροπιασμένη, αλλά αυτός είν' ο τόπος μου!

Το σύστημα κατηγορώ που προήλθε απ' τη νοοτροπία μας. Τη νοοτροπία κατηγορώ που τα λάθη της μας μαστιγώνουν τώρα και θα μας μαστιγώσουν δεινά. Ένα μεγάλο μπουρδέλο κι άντε να το βάλεις σε τάξη...

Ξέρω ότι φταίξαμε και το πληρώνουμε. Ακόμα κι αυτός που έχει το κούτελο του καθαρό. Φταίμε όλοι, όχι μόνο οι πολιτικοί. Ξέρεις γιατί, μην κάνεις τον ανήξερο σ' αυτά τα θέματα! Τη ρετσινιά μόνοι μας την βγάλαμε! Όλοι συμβάλλαμε με το όποιο λιθαράκι σ' αυτόν τον φαύλο κύκλο.

Η διαφορά βρίσκεται στη μοιρασιά του άδικου και του δίκαιου. (Αλίμονο!)

Αν γίνει η αρχή (αμήν και πότε!), τότε ίσως δωθεί η προσοχή σ' αυτά τα άμοιρα θεμέλια όπως πράγματι τους αρμόζει κι ίσως, ίσως η νοοτροπία γιάνει και δωθεί η αξία που χρειάζεται η παιδεία.

Καλώς ή κακώς η κρίση έχει γίνει αναπόσπαστο θέμα κουβέντας μ' όποιον συνομιλήσεις.

Καλώς ή κακώς η κρίση σου βγάζει έναν ανθρώπινο κι έναν απάνθρωπο χαρακτήρα.

Έχουμε κρίση και όλοι και θα την υποστούμε και θα την πολεμήσουμε όσο μπορούμε και θα προφυλαχτούμε.

Πρέπει όμως ν' αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Πρέπει πρώτα να κρίνουμε τον εαυτό μας για να μπορούμε να κρίνουμε άλλους.
Πρέπει πρώτα να μάθουμε για να μπορούμε να αναγνωρίζουμε, να κατασταλάζουμε και να ξέρουμε τι μας γίνεται.

Αλλά θα επιβιώσουμε.

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα. Αλλά θα επιβιώσουμε.

Δεν έχω πλέον την διάθεση να μαθαίνω την επικαιρότητα, αλλά τη μαθαίνω. Προτιμώ τη μουσική του ραδιοφώνου.

Κουράστηκα ν' ακούω για το κυνικό και στριμωγμένο μέλλον που με περιμένει κι ας ανήκω στην ομάδα ηλικίας των 25 - 35  που πλήττεται περισσότερο. Ότι είναι να έρθει, ας έρθει!

Δεν κάνω την χάρη ν' ανοίξω την πόρτα στο άγχος. Νισάφι! Γιατί την ζωή εμείς την φτιάχνουμε, δεν στρώνεται μόνη της.

Ευτυχώς μ' έμαθαν να μην θεοποιώ τα λεφτά!

Ευτυχώς δεν είμαι κυνική! Ευτυχώς είμαι συνεπής, αισιόδοξη κι επιμένω ελπίζοντας στο καλύτερο αύριο!

Το λοιπόν δεν πτοούμαι!

Είμαι πολύ νέα για να ″κουράζομαι″ από τώρα!

Υπάρχουν κι άλλοι που χρειάζονται, ίσως σημαντικότερα, την δύναμη και τον αγώνα μου-μας!

Εγώ έχω να ζήσω την ζωή μου και θέλω να την ζήσω χωρίς τον θυμό και τις κραυγές που θέλουν να επιβάλουν!

Εγώ θέλω να λέγομαι πρώτα άνθρωπος!

Συγνώμη Ελλαδίτσα, αλλά ΜΠΟΥΧΤΙΣΑ!

- Bienvenue dans ma réalité... Je suis comme ça...*


Zaz - Je veux

Να είσαι υπερβολικός με τα καλά, τα απλά, τα ωραία κι άσε τα κλισέ απέξω!
Ζήσε όπως γουστάρεις!

Τάσος Λειβαδίτης - Αλλά τα βράδια

Και να που φτάσαμε εδώ

χωρίς αποσκευές

μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι

κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο

Φτωχή ανθρωπότητα δε μπόρεσες

ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα

σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο

ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος

Αλλά τα βράδια

τι όμορφα που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε

τα ιδανικά της ανθρωπότητας

αλλά τα πουλιά

πετούσαν πιο πέρα

Σκληρός, άκαρδος κόσμος

που δεν άνοιξε μιαν ομπρέλα

πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται

Αλλά τα βράδια

τι όμορφα που μυρίζει η γη

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα

για να πεθαίνουν αλλού

και την απληστία

για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει

ένα φλάουτο κάπου

ή ένα άστρο συνηγορεί

για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια

τι όμορφα που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου

μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες

φοράω το σακάκι του πατέρα

κι έτσι είμαστε δυο

Κι αν κάποτε μ' ακούσαν να γαβγίζω

ήταν για να δώσω

έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια

τι όμορφα που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη

μ' ένα άστρο ή μ' ένα γιασεμί

σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει

παίρνει το μέρος των φτωχών

Αλλά τα βράδια

τι όμορφα που μυρίζει η γη

Δως μου το χέρι σου

Ιδρωμένη αλλά ήρεμη

Χθες είδα δυο όνειρα. Το πρώτο ρομαντικό, το δεύτερο περιπετειώδες. Μπήκε ένας ρινόκερος ξαφνικά μέσα στο τεράστιο διαμέρισμα στο οποίο μέναμε πολλοί φίλοι μαζί. Μας κυνηγούσε άκρως επιθετικά και τρέξαμε γρήγορα γρήγορα όπου βρήκαμε πόρτες και τις κλείσαμε απότομα. Ένας φίλος όμως καθόταν ανεπηρέαστος στο δωμάτιο του μ' ανοιχτή την πόρτα του κι εμείς του φωνάζαμε αλλά σημασία δε μας έδινε και το ζώο δεν έμπαινε μέσα. Φωνάζαμε μεταξύ μας για το τι θα κάναμε κι ο ρινόκερος έπαιρνε μανιασμένος φόρα στις πόρτες μας. Τελικά βγήκα πρώτη κι έτρεξα στο δωμάτιο του φίλου κι έκλεισα την πόρτα για να σωθώ απ' το ζώο. Ενώ του φώναζα θυμωμένη, αυτός καθήμενος στην κούνια του μ' έναν ήρεμο ρυθμό, κάτι κρατούσε στα χέρια του και το χάζευε. Ένα μωρό ή ένα βιβλίο, αυτό μου είναι θολό. Σήκωσε το βλέμμα του, με κοίταξε και το ξαναχαμήλωσε σ' αυτό που κρατούσε. Ήταν ήρεμος. Ήταν απόλυτα ήρεμος, ενώ ο ρινόκερος χτυπούσε μανιασμένα την πόρτα κι εγώ χαμογέλασα. Δεν θυμάμαι κάτι άλλο.
Ξύπνησα ιδρωμένη.
Σκεφτόμουν τον φόβο. Σκεφτόμουν το άγχος. Τότε που πέρασα μια περίοδο γεμάτη από κρίσεις πανικού, τη μαύρη μου περίοδο.
Οι κρίσεις πανικού είναι πολύ άτιμες.
Σε βρίσκουν εκεί που δεν το περιμένεις.
Σε βρίσκουν και σε διαλύουν.
Δεν υπάρχει τίποτα το καλό και τίποτα το ωραίο, όσο κι αν προσπαθήσεις να ψάξεις και μην διανοηθείς να σκεφτείς τα κλισέ.
Το μόνο που σου κάνουν οι κρίσεις πανικού, είναι να σε πληγώνουν και μόνο! Τελεία και πάυλα!
Έχουν μπει στο μυαλό σου. Ξέρεις, είναι πολύ αληθινό για να 'ναι ψεύτικο. Δεν τα λένε τυχαία ψυχοσωματικά. Αρνείσαι πεισματικά να πιστέψεις πως αυτά που βιώνεις στο κορμί σου, όχι μόνο δεν είναι πραγματικά αλλά προκαλούνται απ' το ίδιο σου τον εαυτό! Γιατί τα αισθάνεσαι, γίνονται! Και σου φαίνεται παράλογο. Γι' αυτό κι αρχικά δεν πιστεύεις και δεν εμπιστεύεσαι τους γιατρούς. Κι η φράση "στο μυαλό σου είναι όλα, ξεκόλλα" αποκτά νόημα κυριολεκτικό. Σωτήριο ή βασανιστικό; Και τα δυο. Ξέρεις, αυτός που το έχει περάσει σε συμπονά, στους άλλους τους είναι παντελώς ξένο και γι' αυτό η αντίδραση τους είναι κλισέ.
Κουβαλάς έναν άλλον τρόμο. Δεν είναι φοβία, δεν είναι φόβος, δεν είναι απλό άγχος.
Μόλις ξυπνάς ζεις έναν άθλο μέχρι να ξανακοιμηθείς. Γιατί δεν βρίσκεις ησυχία.
Αποκτάς φοβίες που πριν σου φαίνοταν αδιανόητο.
Διάβασε το γράμμα ενός άγνωστου και θα με καταλάβεις. http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=5552 *(κλικ!)
Πάλη με το παλό. Πάλη με το ωραίο. Πάλη μια βόλτα έξω, πάλη η είσοδος στο λεωφορείο, πάλη η αγορά στο σούπερ-μάκρετ, πάλη οι φίλοι σου στο σπίτι, πάλη η συναυλία. Πάλη το βάρος στο στομάχι και το ηχηρό καρδιοχτύπι σ' όλο το κορμί σου. Επανεκτιμάς τα απλά, τα δεδομένα γιατί γίνονται μαρτυρικά και μετά προκλητικά επιθυμητά. Όπως να μπορείς ν' ανασάνεις ήσυχα, βαθιά και γεμάτα. Όπως το να μπορείς ν' ανασάνεις γενικά.
Βρίσκεσαι σε μια τρομερή, συγχυσμένη σύγκρουση με τον εαυτό σου.
Ότι έγραψε ο άγνωστος συμπάσχων, το πέρασαν και το περνούν πολλοί, μαζί του κι εγώ. Κάθε λέξη, κάθε φράση, κάθε αίσθηση.
Το σχόλιο της δημοσιογράφου περί εσωτερικής επανάστασης φυσικά κι ήταν άστοχο. Καταλαβαίνεις, δεν πρόκειται διόλου για επανάσταση και τέτοιες βλακείες. Πρόκειται ξάστερα και μόνο για πληγή. Δεν θα τα περιγράψω κι εγώ, δε μου είναι ευχάριστα. Θα σε πάω στο μετά. Στην επούλωση της πληγής.
Εκεί που νόμιζα ότι καλυτέρευα και το έλεγχα, παθαίνω μια κρίση πανικού άνευ όρων.
Κράτησε ώρες και δεν έλεγε να περάσει. Δεν ήθελα να με δει κανείς έτσι, ήθελα μόνο τους γονείς μου. Πήρα ένα ταξί και πήγα στο χωριό, στο πατρικό μου. Στην διαδρομή αισθανόμουν ένα αδειανό κουβάρι γέρικο. Δεν είχα δυνάμεις να κοιμηθώ, μήτε να κρατηθώ ξύπνια. Όλο αυτό με απομυζούσε. Με νίκησε και παραδόθηκα - έτσι ένιωθα. Μόλις έφτασα, ήταν όλοι εκεί. Δεν χαιρέτησα καν παρά ένα σκέτο "μαμά" ξεστόμισα ψιθυριστά. Δεν είχα την διάυγεια και την αντοχή να αισθανθώ ντροπιασμένη κι αγενής, παρόλο που δεν ήθελα να με δει έτσι κανείς. Αδυνατούσα πια να σκεφτώ οτιδήποτε μακριά απ' την κρίση πανικού. Ξάπλωσα κατευθείαν στο κρεβάτι μου. Μόλις η μαμά με άγγιξε, άρχισε η επούλωση κι ας μην το έβλεπα τότε.
Αυτό ήταν. Είχα καταρρεύσει και σηκώθηκα μετά από τρεις μέρες. Μετά το γερό crash ήρθε η πραγματική ανακούφιση. Το παραδέχτηκα. Μίλησα ανοιχτά. Αυτό είναι και το πρώτο βήμα. Ένας φίλος γιατρός σύστησε χάπια, τα πήρα χωρίς δισταγμό. Φίλε μου άγνωστε δεν είναι τεχνητοί παράδεισοι, είναι βοήθημα. Πρέπει να ξεφεύγουμε από στερεότυπα που μας πάνε πίσω. Μπήκα σε ανάλογα forum που συνομιλούσαν για τις κρίσεις πανικού. Καλό βήμα. Συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν γελοία, δεν ήμουν η μόνη αλλά ούτε και μόνη. Σημαντικό βήμα.
Ένα βράδυ βγήκα έξω. Δεν δυσανασχέτησα, δεν ένιωσα να πνίγομαι ή να μου κόβεται η ανάσα, δε ήθελα να φύγω. Μάλιστα ο ένας είπε ότι το έπαθα πρόσφατα και το κουβεντιάσαμε ανοιχτά με άνεση. Τρεις παθόντες σε μια παρέα. Αυτό ήταν το πρώτο μου τεστ μετά την κατάρρευση και το πέρασα. Ανακουφιστικό βήμα. Μια νύχτα βάλσαμό.
Άρχισα ν' αφήνω τη μαύρη μου περίοδο πίσω.
Είδα τι είχε συσσωρευτεί και τι μου προκάλεσαν τις κρίσεις πανικού.
Φυσικά δεν εξισώνω τις κρίσεις πανικού με τον φόβο και το άγχος και γι' αυτό δεν τα συγκρίνω.
Μην το ξεχνάς.
Είναι άλλος ο τρόμος που περνάς.
Σκεφτόμουν λοιπόν τον φόβο.
Φοβάμαι φυσιολογικά. Φοβάμαι τα έντομα. Φοβάμαι το σκοτάδι. Φοβάμαι τον βιασμό. Φοβάμαι έναν κόσμο χωρίς αγάπη. Φοβάμαι τον χαμό αγαπημένων ανθρώπων.
Ποιος δεν φοβάται κάτι; Ο φόβος υπάρχει σε όλους. Άλλοι αντιμετωπίζονται, άλλοι μένουν. Αλλού δειλιάζεις, αλλού τολμάς θαρραλέα. Δεν είναι καλό να τον αφήνεις να σε νικάει ή να σε μπλοκάρει ή να σε πηγαίνει πίσω. Είναι όμως καλό να συμφιλιώνεσαι μαζί του. Γιατί πάντα κάτι θα υπάρχει να σε φοβίζει.
Ξύπνησα ιδρωμένη, λοιπόν, αλλά ήρεμη.

- The way you move makes me...*

(Scene at "The ugly truth")

Δες το!

Όλο γεμάτο πάθος!

Χορός ερωτικός! Κίνηση γεμάτη πάθος! Τραγούδι boom ταιριαστό!

Δες πως ανασαίνουν στο τέλος!

Όλη η σκηνή με τους δυο πρωταγωνιστές πιπεράτη.

Σκηνή λατρεμένη. Έξυπνη κι ωραία κομεντί - στη συστήνω αν δεν την έχεις δει.

Μιας και μ' έχουν πιάσει τα παθιάρικα μου - λες να 'ναι το φεγγάρι ή απλά εσύ; - έβαλα και το βίντεο.

Θέλω κι εγώ!!!

Αρκεί ένα κλικ...

Ξεχύνεται σαν βαρύ άρωμα στην ατμόσφαιρα των τεσσάρων τοιχών.
Το νιώθεις σε κάθε χιλιοστό της σάρκας, σε κάθε απόμερο σοκάκι της σκέψης.
Δεν το αποδέχεσαι μα το αναζητάς ξανά και ξανά.
Κι ας σε γυρνά στο σημείο μηδέν, λες και διέγραψες μονομιάς όσα, σαφώς σε περισσότερο χρόνο, βήματα προχώρησες μπροστά.

Θυμάμαι...

Τη μυρωδιά σου...
Σηκώθηκα κι έπιασα το άρωμα που λάτρευες να μυρίζεις πάνω μου. Τρεις σταλιές μοιάζει να 'μειναν, τις ξόδεψα και το πέταξα.
Μες στο σπίτι απόψε τριγυρνώ παραδομένος στα απομεινάρια της πέρασης σου, που μου προκαλούν ανατριχιαστικά όλες οι αισθήσεις.
Τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, η μιλιά σου, ο έρωτας σου!
Θέλω να χτυπήσεις το κουδούνι και να μ' αιφνιδιάσεις, να περάσουμε μαζί άλλη μια νύχτα! Να την κάνουμε δική μας! Τούτη η νύχτα εσύ κι εγώ! Μόνο!
Μετά τι; Όχι, δεν θέλω να με νοιάξει τώρα!
Έλα να με ξελογιάσεις σήμερα όπως άλλοτε!

Αρκεί ένα κλικ...

Ν' ανοίξει στο youtube ο ήχος ενός άγνωστου τίτλου, τον οποίο θ' αγαπήσεις, δικό σου θα τ' αποκαλέσεις και στα παλιά λημέρια θα σε γλιστρήσει.
Όσο κι αν θες να ξεγλιστρήσεις απ' τον ανεκπλήρωτο πόθο σου.
Ο καθρέφτης δεν αρκεί για το ανείπωτο του προσδοκώμενου.
Έρχεσαι αντιμέτωπος με τον γυμνό εαυτό σου και την φυσική, αυτούσια όψη του.

Εσύ...

Όλες οι λέξεις - είτε ακούγονται, είτε μένουν πίσω απ' τα χείλη - σ' αφορούν σήμερα.
Κάθε λέξη δυνατή, στυγερή, κρυστάλλινη, διάφανη.
Λέξεις αμφισβητήσιμες.
Όλες οι λέξεις είσαι 'συ...
Ας μπορούσε μια λέξη να το σταματήσει όλο αυτό, ας μπορούσε!
Αν πάλι δραπετεύσεις στο βασανιστικά σιωπηλό φευγιό σου, μη μου το κάνεις ξένο. Μην πεις κουβέντα, άφησε το μου οικείο.

Ας είναι...

Απόψε μου είναι αδύνατον να σ' αποφύγω.
Αδύναμος να σε διώξω όπως κι αν μου ήρθες.
Τρύπωσες για τα καλά στο σκοταδιασμένο σύμπαν, λες και συνωμότησε επίτηδες εναντίον μου.
Βαθαίνει όσο πάει η νύχτα κι εγώ περιπλανιέμαι σε λαβύρινθους ανάμεσα σ' αλήθειες και φαντασίες, θυμίσματα κι αισθήματα.
Κι ας χαθείς... Σ' αφήνω να υπάρξεις άλλη μια φορά. Ν' ανεμίζεις πόθους δικούς μας.

Αρκεί ένα κλικ...

Ότι αναπληρώνεις σε ξένα χέρια, επιστρέφει μπροστά σου με κάθε τρόπο και σε κάθε χρόνο.
Σαν ένα σφραγιστό μπουκάλι μ' ένα τυλιγμένο για σένα γράμμα μέσα του. Αργά ή γρήγορα, ένα κύμα θα στο ξεβράσει στα πόδια σου.
Δε μου λες, την ευτυχία που παραπατούσε σε πληγές, γιατί την αποζητάς;
Χαμένος περιπλανιέμαι μες στο διαμέρισμα, ζητώντας το χάδι μιας στοργής, την αλήθεια μιας αγκαλιάς.
Τούτη η νύχτα καθρέφτισε την δειλία μου στην τόλμη της παραδοχής.

Απόψε...

Θα ξαπλώσω μουδιασμένος στα σεντόνια που κουβαλούν κάτι απ' τη μυρωδιά σου ακόμα.
Ίσως πάλι να 'ναι γινάτια.
Στην πλάση της μοίρας, την πλάνη μιας ευχής, την έλξη της ομορφιάς, αφανίζω κάθε δισταγμό.
Θ' αποκοιμηθώ με την εικόνα να σε ξυπνώ μ' ένα σ' αγαπώ.
Το πρωί; Δε με νοιάζει!

(22/11/2011, 1:00 π.μ.)

Ξαγρυπνώντας...

-  http://www.youtube.com/watch?v=l9cVN4ZqNIM * (κλικ!)

Το i-tunes παίζει ″The winter - by Balmorhea″ στο repeat. Αχ, να 'ξερες πόσο μ' αρέσει τούτη η μουσική! Έτσι. Χωρίς φωνή, χωρίς στίχους. Να σε πηγαίνει αυτή μόνη της. Δεν ξέρω γιατί ξεκίνησα να γράφω. Έξω είναι μαύρη νύχτα κι εγώ πίνω χαμομήλι, για να μαλακώσει τον οισοφάγο μου και ξαγρυπνώ λες κι είναι φυσιολογικό. Έχω καιρό να εμπνευστώ. Κι έχω παραμελήσει το βιβλίο που διαβάζω τώρα. ″Μέσα απ' το ποτάμι και στα δέντρα ″ του Έρνεστ Χεμινγουέι. Δε μ' αρέσει αυτή η διαπίστωση γιατί δεν το έχω ξανακάνει. Συνήθως ρουφώ τα βιβλία μέχρι το τέλος μέσα σε λίγες μέρες. Ίσως γιατί ο άτιμος στάζει σε κάθε λέξη του, κάθε γραμμή, κάθε σελίδα από νοσταλγία με μελαγχολικό αλλά τρυφερό τόνο. Είναι αυτή η οικειότητα που αποκτάς μ' έναν συγγραφέα, όσο τον γνωρίζεις καλύτερα τόσο τον αγαπάς περισσότερο, μαζί και τα γραπτά του. Τώρα βέβαια είμαι αλλού. Προτιμώ να διαβάζω άρθρα (παντός θέματος, λιγότερα πολιτικά), σκέψεις, κείμενα, ιστορίες. Χάνομαι μέσα απ' αυτές. Η αδελφή μου με θεωρεί υπερβολική όταν της μιλώ για κάτι που μ' εντυπωσίασε ή μου κόλλησε. Μ' αρέσει να διαβάζω. Μ' αρέσει και να γράφω. Ιστορίες, προσωπικά, παραμύθια. Ξεκινώ, σταματώ, ξανακάθομαι, το παρατώ, το παλεύω, τελειώνω και φτου πάλι απ' την αρχή. Φυσικά και δεν είμαι συγγραφέας. Τι σου είναι όμως η γραφή, λυτρωτική ή φορτική.

Μ' αρέσει να μαγειρεύω και καλώ συχνά φίλους. Κακά τα ψέμματα, η μαγειρική φέρνει τόσο κοντά τους ανθρώπους. Μιλάς, γελάς, φωνάζεις. Ένα άγγιγμα, ένα χάδι, ένα σκούντημα. Μοιράζεσαι. Αυτό είν' το υπέροχο! Όπως έγραψε κι ένας συμπορευτής: ″Αν καταφέρεις και κλέψεις λίγα χαμόγελα από έναν φίλο και τον κάνεις έστω και λίγο να νιώσει ζεστασιά και φίλους γύρω του, τότε έχεις καταφέρει πολλά." τον νιώθω, κυριολεκτώ. Μικρές στιγμές ευτυχίας. Σπάνια τρώω μόνη μ' ένα grey's anatomy. Έχω την τύχη να κατοικώ στην ίδια πολυκατοικία με την αδελφή μου και κάποιους φίλους και καλοσυνάτους γείτονες. Έχω την τύχη να ζω στην ίδια πόλη με πολλούς ανθρώπους - όχι όλους - που αγαπώ. Είναι απόκτημα ακριβό να μπορείς να λες κάποιους ανθρώπους δικούς σου. Είναι αγαθό ακριβό το γέλιο, η θαλπωρή και η παρέα κι ευγνωμονώ γι' αυτά. Είναι ωραίο, αυτοί που ξέρουν, να βγάζουν τα παπούτσια τους και να διπλώνουν τα πόδια τους στον καναπέ σου. Έτσι απλά.

Μ' αρέσει πολύ να περπατώ. Δε με νοιάζει αν περπατώ μόνη. Δεν είναι κακό ν' αναζητάς προσωπική ησυχία που και που, αρκεί να μην το παρακάνεις. Μια βόλτα είναι ένα καλό ξελαμπικάρισμα, ένα καταφύγιο. Η καλύτερη μου είναι όταν φυσάει, γιατί τότε ο νους αδειάζει. Για φαντάσου να μην σκέφτεσαι για ένα λεπτό. Για κάποιους είναι εύκολο, για κάποιους είναι δύσκολο, όπως για μένα. Βρήκα τον τρόπο μου με τον αέρα. Είναι τόσο αναζωογονητικό! Μ' αρέσουν πολύ κι οι βόλτες με αυτοκίνητο. Σε κάθε τους μορφή, με μια μικρή προτίμηση στις νυχτερινές περιπλανήσεις της πόλης.

Μ' αρέσει να δημιουργώ και χαίρομαι που θ' αποκτήσω πάλι τα μέσα. Χαίρομαι που θα μπορώ πάλι να το κάνω. Κάθε δημιουργία είναι μια γωνιά της ματιάς σου, αφήνεις ένα αποτύπωμα απ' την δική σου έκφραση και τα μέσα είναι απαραίτητα. Εντάξει, αν υπερβάλλω μην δίνεις σημασία απόψε!

Μ' αρέσει να βγαίνω πάρα πολύ. Όσο μου το επιτρέπουν τα οικονομικά βγαίνω για ποτό, συναυλίες και lives, φαγητό, θέατρο, εκθέσεις, λιγότερο πια σινεμά, για διασκέδαση ή οτιδήποτε τελοσπάντων γουστάρουμε. Για καφέ μ' αρέσει μόνο το πρωί αλλά για να είμαι ειλικρινής, ποτέ μου δεν τον είχα σε υπόληψη. Θέλω να δω θέατρο, γιατί έχω καιρό να δω. Δεν θέλω να δω κάτι σοβαρό, δραματικό ή ψαγμένο. Όχι δεν αναζητώ την κάθαρση. Θέλω να τ' απολαύσω με την ψυχή μου και να παρακολουθήσω μια αισιόδοξη παράσταση κι έχω κατά νου Χάρολντ & Μωντ και Ιστορίες του Μετρό (ή κάπως έτσι). Οι έξοδοι φυσικά κι έχουν μειωθεί. Σάμπως αποτελώ εγώ εξαίρεση της κρίσης; Πριν λίγα χρόνια, θυμάμαι, βγαίναμε κάθε βράδυ και δεν υπολογίζαμε τίποτα, δε πα να δουλεύαμε όλη μέρα! Χορό και μπαρότσαρκες, παρέες και έρωτες! Δεν παραπονιέμαι καθόλου. Περισσότερες μαζώξεις στο σπίτι. Γίναν πια της μόδας, όπως τότε οι βιντεοβραδιές. Ποιος είπε ότι είναι άσχημα; Μεγάλωσα σ' ένα σπίτι ανοιχτό και με κόσμο. Απ' όταν έφυγα για σπουδές, το σπιτάκι μου ήταν και συνεχίζει ανοιχτό. Να σου πω κάτι; Δένεσαι πιο πολύ γιατί η επαφή είναι περισσότερο ευθύς και ήσυχη κι έτσι γίνεται πιο προσωπική. Είναι ωραίο να θέλει ο άλλος να έρχεται στο σπίτι σου. Είναι ωραίο να σε παίρνει τηλέφωνο ο άλλος αυθόρμητα και να σε ρωτά ″Να 'ρθω;″.  Πάντα ήμουν γυριστρούλα και σπιτόγατος. Το λοιπόν, γυριστρούλα και σπιτόγατος και τώρα! Θέτω όρια χωρίς να στερούμαι. Μαθαίνω τι μπορώ να κάνω με λιγότερα χρήματα και να περνώ - στα υπέρτατα σταθμά - τέλεια. Η πολυτέλεια είναι πολυτέλεια. Η απλότητα είναι απλότητα. Είναι μια συγκυρία - καλή ή κακή, πες το όπως θες - ν' αναθεωρήσουμε την αξία της απλότητας και της καταναλωτικής πολυτέλειας. Μ' αρέσει να ταξιδεύω αλλά αν δεν το κάνω, δεν θα πέσω να πεθάνω κιόλας. Μ' αρέσουν τα γαλλικά και θέλω να τα συνεχίσω αλλά αν δεν το κάνω, είπαμε, δεν θα το ρίξω στο πιοτό. Μ' αρέσει να ψωνίζω αλλά ως εκεί που φτάνω. Κλπ, κλπ.

Κρατώ την τηλεόραση κλειστή όσο περισσότερο μπορώ. Ενημερώνομαι από το ράδιο, το διαδίκτυο και τις εφημερίδες. Απογοητεύομαι απ' την επικαιρότητα και ζητώ τα καλά νέα. Θρέφω την ελπίδα μου με τα καλά νέα. Ποια είναι αυτά; Η ανθρωπιά. Παίρνω δύναμη απ' τους ανθρώπους, παρά τον σωρό προβλημάτων τους, που κάνουν τα αδύνατα δυνατά και βοηθούν συνανθρώπους που έχουν πρόβλημα. Καλοσύνη, αλληλεγγύη, ανιδιοτέλεια, γενναιοδωρία, αγάπη. Κάτι καλό υπάρχει εκεί. Μην το παραβλέπεις, να συνεισφέρεις κι εκεί. Όσο μεγάλη κι αν είναι η στεναχώρια της δυσκολίας, τόσο μεγαλύτερη είναι η χαρά της καλοσύνης. Κρατώ αυτήν την όψη της κρίσης.

Η άλλη όψη της κρίσης είναι απεχθής και δεν την θέλω. Φτάνει σιγά - σιγά να εισβάλλει στο πετσί και τα μέσα μας. Σκατά! Πολλοί πανικοβάλλονται, πολλοί έχουν ουσιαστικό πρόβλημα και δε δύνασαι να κάνεις και πολλά γι' αυτό. Όταν κρυώνεις, κρυώνεις! Όταν πεινάς, πεινάς! Όταν διψάς, διψάς! Δεν χωρά τίποτα άλλο σ' αυτά. Η συμπαράσταση τι άλλο να σου πει; Η πίστη κι η προσευχή σε βοηθούν; Θες να μουντζώσεις κι αυτούς που κλαψουρίζουν δίχως να 'χουν πρόβλημα. Προσπαθείς να ενθαρρύνεις τον άλλον τονίζοντας ότι θετικό στοιχείο σκαρφίζεσαι, αλλά τα μάτια τους μαρτυρούν την αγωνία τους κι ο φόβος τους περικυκλώνει σαν στοιχειό!

Εσύ ο βράχος, εσύ ο ρομαντικός, εσύ ο ατάραχος, εσύ ο δυνατός! Εσύ που κρατιέσαι στα αντίξοα. Αλλά έλα που έρχεται η ριμάδα η στιγμή που λυγίζεις και κλαις ασυναίσθητα όταν βλέπεις που οδηγεί η κρίση τον συνάνθρωπο σου - ή εσένα. Δεν είναι μόνο το υπαρκτό οικονομικό πρόβλημα, το ξέρουμε, είναι κι όλα τα μη αμελητέα υπόλοιπα που την συσπειρώνουν, τα ξέρουμε. Και δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα τι έπεται, γιατί τούτη δω η κρίση μοιάζει για κρίση δίχως τελειωμό, που μου 'πε κι ο Νίκος. Δεν θέλω να βγω απ' αυτή την κρίση άγρια, ούτε θέλω να γίνουμε σκυλιά της. Διάολε, είμαστε μαζί σ' αυτό! Παρηγοριά; Όχι! Συντροφιά; Ναι! Ναι, διάολε, ναι! Η συντροφιά τα αλλάζει όλα. Το μαζί τα αλλάζει όλα. Γυρνάς στον βράχο, στον αισιόδοξο, στον ατάραχο, στον δυνατό σου χαρακτήρα. Συνέρχεσαι.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα κι είναι πιο γλυκόπικρα από ποτέ. Θέλεις να ξεφύγεις απ' τον φόρτο των γεγονότων, κυκλωμένων από θλιμμένη και θυμωμένη διάθεση, για να ξεχαστείς. Είναι οφθαλμαπάτη ή ρεαλισμός πως όντως θα ξεχαστείς; Πως μπορείς να περνάς καλά όταν κάθε μέρα αυξάνεται ένας άστεγος που κρυώνει, πεινά και διψά; Πιστεύω παλιότερα περνούσαμε καλύτερα γιατί είχαμε ακόμα κάτι από ανεμελιά. Τώρα την έχεις; Νομίζω τα φετινά Χριστούγεννα τα έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Γιατί χρωστάμε και στον εαυτό μας ομορφιά. Ας τα ομορφήσουμε λοιπόν! Που να πάρει, δεν πρέπει ν' αφήσουμε την πουτάνα την κρίση να μας διαλύσει! Ξέρω, ξέρω, δε μ' έχεις συνηθίσει να βρίζω, μα να χαρείς, άσε με ήσυχη απόψε! Που να πάρει, ο άνθρωπος έχει επιζήσει από πολύ δυσκολότερες συνθήκες. Πολέμους και βασανιστήρια, ασθένειες αργές κι επώδυνες. Που να πάρει, ποιος τους χέζει τους πολιτικούς, εμείς τι κάνουμε! Ίσως γίνομαι άδικη, μα να με συμπαθάς, θέλω και πρέπει να δείξουμε πυγμή, πείσμα κι επιμονή. Κι άλλο. Πιο πολύ.

Ας τ' αφήσω καλύτερα αυτό το θέμα γιατί θα βουρκώσω σαν ελαφρόψυχο ευαίσθητο και δεν το θέλω.

Από μικρή πιστεύω στην προσφορά. Έχω καλούς γονείς. Σου έχω πει πως μια ερώτηση που έκανα στον γυμναστή στο θεωρητικό μάθημα της γυμναστικής, κράτησε για τρεις εβδομάδες και μ' έκανε να θέλω να ζήσω στην Αφρική; Μάλιστα έστειλα mail σε περιοδικό εφημερίδας στο οποίο ζητούσα μια έρευνα για ανθρωπιστικές, εθελοντικές οργανώσεις. Μετά από λίγους μήνες είχαν τέτοιο αφιέρωμα κι ας ήταν σύμπτωση. Τα διάβασα, τα έψαξα, καταστάλαξα. Το είχα ήδη αποφασίσει κι έτσι μόλις τέλειωσα το σχολείο, το ανακοίνωσα στους γονείς. Είμαι σίγουρη πως ένιωσαν περήφανοι αλλά γουρλομάτιασαν μεταξύ τους κι ανασηκώσαν τους ώμους. Τους έπιασε ένας πανικός, βλέπεις γιατροί οι γονείς κι ο φόβος τους μ' έπεισε να μην το κάνω τότε. Από τότε δε μου 'χει φύγει, για την ακρίβεια δε μου 'φυγε ποτέ το μικρόβιο του εθελοντισμού αλλά τώρα εδώ στην πόλη ξέμαθα και απέκτησα φόβους. Που θα μου πάει όμως!

Μ' αρέσει ν' ακούω μουσική. Δε μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή χωρίς τη μουσική. Είχα γράψει έκθεση σχετική στα γαλλικά. Μωρέ με τη μουσική τα ζεις όλα, συνυφασμένη με όλα. Ευτυχώς δεν έχω ταμπού στη μουσική, ακούω ότι αρέσει στ' αφτί μου. Μη μου βάλεις μόνο ότι έχει σχέση με metal. Και το i-tunes συνεχίζει να παίζει ″The winter - by Balmorhea.

Μ' αρέσει ο ήχος του σαξοφώνου και του βιολιού. Για φαντάσου να βρέχει και ν' ακούς σαξόφωνο...

Μ' αρέσει ο χορός. Να χορεύω, να τον βλέπω. Όλα τα είδη. Μ' αρέσουν και τα μιούζικαλ. Ωστόσο έχω μια παραξενιά, θέλω τη ″Λίμνη των κύκνων″ κλασσική κι απείραχτη από μοντερνιές. Ένα απ' τα δυο πράγματα που μετανιώνω είναι ότι παράτησα το μπαλέτο. Τρελαινόμουν για μπαλέτο. Ήμουν ανυπόμονη για τις πουέντς. Όταν τις πήρα, τις έβαλα και τις έδεσα και μόλις στάθηκα όρθια να της δοκιμάσω αυτό ήταν! Έρωτας με την πρώτη ματιά! Ένιωθα τόσο φυσική... Τσούζει λίγο το θέμα και τ' αφήνω κι αυτό.

Μ' αρέσει ο χορός μαζί σου. Ο ηλεκτρισμός, οι ματιές, τα κορμιά, η κίνηση, το άγγιγμα, ο ερωτισμός. Ω ναι, ο ερωτισμός! Όλα όσα μας βγάζει σ' εμάς τους δυο μαζί!

Κακά τα ψέμματα, ο χορός δεν κρύβει απολύτως τίποτα.

Θέλω να κάνω snowboard κι ας μην έχω κάνει ποτέ σκι - δε μ' ενδιαφέρει το σκι. Να πάρω το αντράκι μου και να ξεχαστούμε σ' ένα σαλέ σε κάποιο βουνό και να κάνουμε snowboard.

Θέλω να κάνω σαφάρι. Να είμαστε πολλοί όμως, όχι μόνο με τ' αντράκι.

Μ' αρέσει να ταξιδεύω. Είναι τόσο συναρπαστικό να βλέπεις διαφορετικούς τόπους και λαούς!

Θα ήθελα να ταξιδέψω στον χρόνο. Στη Νέα Ορλεάνη με τη τζαζ της, στη Νέα Υόρκη να δω τον Frank Sinatra ζωντανά, στη μποέμ ζωή του Παρισιού και των καλλιτεχνών, στην έναρξη του βωβού κινηματογράφου, στη μοναδικότητα της χρυσής αρχαίας εποχής, στην ανεμελιά των χίπηδων, στην επαναστατική μαχητικότητα των νέων αλλά και στη γυναικεία επανάσταση, στο πάρτι της Βουλιαγμένης του Κηλαηδόνη και τέλος να χωθώ στη μπουάτ που έπαιζε ο Μάνος Λοΐζος και τραγουδούσε η Χαρούλα κι ύστερα να τους σφίξω το χέρι. Να ζήσω τούτες τις συναυλίες που οι μεγάλοι Έλληνες τραγουδιστές εμφανιζόνταν μαζί. Ο πατέρας μου, ο οποίος σπούδασε στην Σιένα της Ιταλίας, είχε πιει καφέ με τον Έρνεστ Χεμινγουέι, είχαν καθήσει μαζί στο ίδιο τραπέζι! Για φαντάσου... Ήταν αλλιώς τότε!

Μ' αρέσει ν' ακούω τους μεγάλους να μιλούν για την δική τους καθημερινότητα και την διαφορετικότητα της εποχής τους, η οποία ακούγεται παλιά αλλά δεν είναι τόσο μακρινή. Μια άλλη οπτική της ιστορίας. Θυμάμαι την βραδιά εκείνη που κόπηκε το ρεύμα στο πατρικό σπίτι. Ήταν ο Κρητικός παππούς κι η γιαγιά απ' το χωριό. Μόλις οι γονείς άναψαν τις λάμπες του πετρελαίου και κεριά, οι παππούδες θυμηθήκαν τα δικά τους χρόνια. Πως ο παππούς βρέθηκε σ' ένα καράβι στον πόλεμο, μ' ένα σωρό άντρες χωρίς να ξέρουν που τους πάνε. Κι η γιαγιά να μας μιλά για το ρεύμα της εποχής που τους επέτρεπε να το ανάβουν συγκεκριμένες ώρες και για τον πόλεμο. Πως Γερμανοί, Άγγλοι και Ιταλοί είχαν καταλάβει το πατρικό μας και πως τους φερόντουσαν.

Θέλω να εξαφανίσουμε την επικαιρότητα. Γίνεται; Να δώσουμε αξία στην αγάπη και σημασία στο κέφι μας.

Θέλω να βλέπω τη μαμά να μας κοιτάζει ήρεμη. Θέλω να με σφίξει στην αγκαλιά της γιατί μου 'λειψε. Θέλω να πιω μια γουλιά στον πατέρα μου που δεν είναι πια εδώ και να ψήσω μπριζόλες στην θέση του, έτσι για να φέρω κάτι απ' τα παλιά. Θέλω να βρεθώ με τις αδελφές μου γιατί ξέρουμε να κάνουμε χαβαλέ σαν κανένα άλλο. Θέλω να φιλήσω τα ανήψια μου και να παίξω μαζί τους, ν' αφεθώ στην αθωότητα που μας εγκαταλείπει όσο η ηλικία τραβά την ανηφόρα της. Αν μπορούσα, θ' αγκάλιαζα όλα τα παιδάκια που περνούν τις γιορτές μόνα τους στα νοσοκομεία και θα τους έκανα δώρα. Θέλω να βρεθώ με τους ανθρώπους π' αγαπώ. Θέλω να κλείσω για μια νύχτα το Γκαζάκι μόνο για την πάρτη μας. Θέλω να καταρρίψουμε τα στερεότυπα, που μας εμποδίζουν να είμαστε ανοιχτόμυαλοι. Θέλω να είμαστε πιο τολμηροί κι αυθόρμητοι. Θέλω να βγούμε συνάνθρωποι απ' την κρίση, γιατί αλώβητοι μάλλον απίθανο. Θέλω με πείσμα ενός παιδιού να χιονίσει, για να θυμηθούμε τα παλιά λευκά Χριστούγεννα. Θέλω να μην χάσουμε την παιδικότητα αλλά και την ωριμότητα. Θέλω να μην χάσουμε τον ενθουσιασμό. Θέλω να είμαστε αισιόδοξοι. Θέλω το σπίτι να γεμίσει κι άλλο κόσμο. Θέλω να μ' αγαπούν και ν' αγαπώ. Η αγάπη είναι ότι απλόχερο υπάρχει. Love no matter what.-

Θέλω να έρθεις κι εσύ εδώ. Να σε γνωρίσουν όπως εγώ. Να τα περάσουμε μαζί. Αγκάλιασε με. Η αγκαλιά είναι η σπουδαιότερη χειρονομία της αγάπης. Μίλα μου. Μίλα μου, μην σταματάς. Πες μου κάτι, κάτι αλλοτινό πολύ που τραγουδά κι η Ελευθερία. Σ' αγαπώ!

Κοντεύει να ξημερώσει και κοιτάζω την ώρα. Αμαχητί η νύστα με προσπερνά. Κοίτα τώρα που μ' οδήγησε το χαμομήλι μαζί κι η μουσική... Κλείνω με τους στίχους που μου ήρθαν στο νου γράφοντας.

″Έλα σίμωσε και χόρεψε, ποιος χειμώνας τ' απαγόρεψε, δες η ανάσα μου συνόρεψε μ' ότι αξίζει στην ζωή, έλα σίμωσε κι αγκάλιασε, ότι μέσα μου κρυστάλλιασε"

Κάτω απ' την βροχή

Αμέτρητες ομπρέλες ανοιχτές γύρω του. Τρέχουν, ανοίγουν, προχωρούν, σταματούν, κλείνουν, στέκονται, μα όλες κρύβουν τα πρόσωπα τους. Γέρνει την ομπρέλα του στο πλάι κι αφήνει την βροχή να στάξει πάνω του. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και ξεφυσά. Την κοιτάζει να μιλά στο κινητό χαζεύοντας την βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου. Σ' ένα βιβλιοπωλείο την γνώρισε. Η φωνή της μαρτυρά την φόρτιση της. Θέλει να της ομορφύνει τη μέρα. Μαζεύει την ομπρέλα του στην τσάντα και την πλησιάζει. "Ακολούθησε με" της ψιθυρίζει χαϊδεύοντας τα μαλλιά της. Την έπιασε απ' το χέρι και την πήγε να περπατήσουν στην άκρη του πεζοδρομίου. Εκτεθειμένοι στην βροχή. "Τι κάνεις; Βρεχόμαστε!". "Τι πειράζει;" και της χαμογελά. Λίγα μέτρα πιο κάτω συναντούν μια μπάντα του δρόμου να συνεχίζει τη μουσική παρά τον υγρό καιρό και σταματούν. Ο σαξοφωνίστας τους κλείνει το μάτι κι εκείνος τυλίγει το χέρι του στη μέση της και την σπρώχνει σε χορό. Χορεύουν στους ρυθμούς της τζαζ και της αγάπης τους. Δεν τους νοιάζει αν τους κοιτούν οι περαστικοί. Δεν τους νοιάζει που γελούν δυνατά. Δεν τους νοιάζει που στάζουν πια. Η φωνή της συνήλθε. Μετά από μισή ώρα σταματούν τον χορό. Αποχαιρετούν τη μπάντα, παίρνουν τον ηλεκτρικό και γυρνούν στο σπίτι τους. Με την ομπρέλα κλειστή στην τσάντα.

Νυχτερινή ησυχία

Έχει ψυχρούλα απόψε μα ευτυχώς δεν φυσά.

Τα περισσότερα φώτα των σπιτιών είναι σβηστά. Άραγε πόσοι ξενυχτούν απόψε; Πόσους γοήτευσε σιωπηρά τούτη η νύχτα; Όλοι κοιμούνται κι εγώ ξενυχτώ εδώ έξω. Στη σιγαλιά της εικόνας σου. Στην ησυχία της νύχτας.
Κοιτάζοντας τον ουρανό... Την θέα των πεφταστεριών... Πως λάμπουν, πως ξεθωριάζουν... Την δύναμη μιας ευχής... 
Τούτη η νύχτα σίγησε. Μονάχα η θάλασσα ηχεί στα βράχια. Μαζί κι η ανάσα του ύπνου σου.
Τι ωραία υποφερτή που είναι τούτη η σιωπή!
Στιγμές... Παντού στιγμές αλησμόνητες να χαϊδεύουν του νου ευχές και νοσταλγίες. Και ζωές...
Εσύ... Μόνο εσύ...
Ίσως να 'ναι τρεις. Δεν θέλω να πάμε μέσα. Δεν θέλω να σε ξυπνήσω. Δεν χορταίνω να σε κοιτάζω!
Έπεσε κι άλλο αστέρι. Πρόλαβα να κάμω ευχή. Αχ, η δύναμη μιας ευχής, αχ!
Μ' αρέσει που κουλουριάζεσαι όλο και πιο πολύ πάνω μου κάθε φορά που νιώθεις ένα τρυφερό μου φιλί. Μ' αρέσει που μ' αγαπάς και σ' αγαπώ.
Κράτα με... Μόνο κράτα με...
Κι ας κοιμάσαι, άσε ν' ανατριχιάζει η αύρα της ανάσας σου τρυφερά το λαιμό μου.
Ας κοιμηθούμε έξω. Πάνω στο γρασίδι. Κάτω απ' τον ουρανό. Πιο απλά θα βρούμε πάλι έτσι;
Εμείς οι δυο μόνοι και μαζί όλος ο κόσμος.
Σκόρπισε η νύχτα την σκοτεινή ομορφιά της.